Konferencje i publikacje:

Dr med. MAREK WYCZÓŁKOWSKI, dr med. ZBIGNIEW PIASECKI, dr med. BOHDAN PAWLICKI, lek. PIOTR MACIUKIEWICZ, lek. J. KOTULA

OCENA ŁĄCZNOŚCI POMIĘDZY UKŁADEM KIELICHOWO-MIEDNICZKOWYM W TRAKCIE PRZEZSKÓRNEGO OPRÓŻNIANIA TORBIELI POD KONTROLĄ USG

(z Oddziału Urologii Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. L. Rydygiera w Krakowie; Ordynator: dr med. Z. Piasecki)

Metoda leczenia torbieli nerek poprzez nakłucie i opróżnienie torbieli pod kontrolą obrazu USG jest powszechnie znana i stosowana (3 — 5). Częstość nawrotów zależy przede wszystkim od rodzaju podanego do torbieli środka, który ma na celu zniszczyć wewnętrzną wyściółkę torbieli i spowodować zrośnięcie się wewnętrznych powierzchni ściany. Najbardziej popularnymi środkami używanymi do tego celu są wibramycyna, stężony alkohol etylowy oraz roztwór polidokanolu (1, 2). Odsetek powikłań wynikających z podania takich środków jest niewielki. Jeżeli jednak torbiel ma połączenie z układem kielichowo-miedniczkowym podanie stężonego alkoholu etylowego może spowodować poważne oparzenia błony śluzowej układu kielichowo-miednicz-kowego (U’K.M) z utratą nerki włącznie. Wykluczenie łączności torbieli z kielichami stało się więc nieodzowne. Najpewniejszym sposobem jest podanie środka kontrastowego do wnętrza torbieli i wykonanie zdjęć rtg. W wielu ośrodkach jednak pracownie USG i Rtg występują oddzielnie. Celem pracy była próba zastąpienia środka kontrastowego podaniem do torbieli barwnika, np. błękitu metylenowego. Zabarwienie moczu byłoby w założeniu metody dowodem na istnienie łączności pomiędzy torbielą a układem kielichowo-miedniczkowym.

Materiał i metoda

Metodę zastosowano u 8 chorych (5 mężczyzn i 3 kobiety). Pod kontrolą obrazu USG przy użyciu aparatu Sonoline Prima firmy Siemens z sondą konweksową 3,5 MHz nakłuto torbiel igłą pokrytą teflonowym mankietem. Po nakłuciu torbieli pozostawiano mankiet stanowiący elastyczny drenik. Polecano chorym chodzić i obserwowano zabarwienie moczu w cewniku Foleya wprowadzonym do pęcherza u wszystkich chorych przed zabiegiem.

Wyniki i omówienie

U 2 chorych uzyskano błękitne zabarwienie moczu w 1 i 3 godzinie od podania barwnika, w związku z czym odstąpiono od podania alkoholu do wnętrza torbieli. U pozostałych chorych pomimo 4 godzinnej obserwacji nie zauważono błękitnego zabarwienia moczu. W dostępnym piśmiennictwie nie znaleziono opisu podobnej metody oceny łączności pomiędzy torbielą a układem kielichowo-miedniczkowym nerki. Niniejszą pracę traktujemy jako doniesienie wstępne. Budzi wątpliwo-ści duża odległość czasowa pomiędzy podaniem barwnika a pojawieniem się zabarwienia moczu. Nie można wykluczyć, że pojawienie się zabarwienia moczu po 3 godzinach może być wynikiem penetracji barwnika przez miąższ nerki. Metoda wymaga przetestowania na większym materiale, a przede wszystkim porównania z badaniami kontrastowymi u tych samych chorych.

Wnioski

1. Przedstawiona metoda pozwala na leczenie torbieli nerek bez użycia promieni rentgenowskich.
2. Powszechniejsze zastosowanie metody wymaga przeprowadzenia ba-dań na większym materiale oraz dokonania porównań z badaniami kontra-stowymi.

PIŚMIENNICTWO: 1. Burzyński K. i wsp.: Wartość obliteracyjna preparatu aethoxysklerolkreussler podanego do wnętrza przezskórnie opróżnionych torbieli nerek. Urol. Pol., 1990, 4, 270. — 2. Fagien M. i wsp.: Needle guide for aspiration and sclerosis of renal; cysts. Semin. Interwent. Radiol., 1987, 4, 47. — 3. Hartel-Ulkowska N.: Diagnostyka i lecznicze znaczenie przezskómej punkcji torbieli nerek. Urol. Pol., 1981, 3-4, 183. — 4. Jeromin L., Prelich A.: Torbiele nerek a kamica moczowa. Urol. Pol., 1983, 2, 131. — 5. Spruch T. i wsp.: Wyniki leczenia torbieli nerek metodą nakłucia przezskórnego. Urol. Pol., 1995, 2, 137.